ul. Żeromskiego 6, 27-600 Sandomierz 15 832 04 26, fax: 15 832 27 08

Aktualności

Uroczystość ku czci św. Tomasza z Akwinu

Tradycja spotkań naukowych w naszym seminarium z okazji wspomnienia św. Tomasza z Akwinu, pielęgnowana jest od wielu lat. W tym roku miała ona szczególny charakter ze względu  na jubileusz 200-lecia istnienia naszej uczelni. 25 stycznia, w święto Nawrócenie św. Pawła, zebraliśmy się w Kościele seminaryjnym na wspólnej Eucharystii, aby wspominać Doktora Anielskiego. Zgromadzeniu przewodniczył ks. bp senior Edward Frankowski, wraz z nim Mszę św. koncelebrowali: ks. rektor, wykładowcy naszego seminarium, księża dziekani, neoprezbiterzy oraz zaprzyjaźnieni kapłani. We Mszy uczestniczyli przyjaciele naszego seminarium oraz siostry zakonne. Homilię wygłosił ks. prof. dr hab. Stanisław Hałas SCJ zawracając uwagę na historię życia oraz posłannictwo św. Pawła i św. Tomasza. 
Po wspólnej Eucharystii w auli wysłuchaliśmy wykładu. Ks. prof. Hałas - Dyrektor Instytutu Nauk Biblijnych w UPJP II w Krakowie w wykładzie zatytułowanym "Jubileusz w tradycji biblijnej" ukazał biblijne źródła praktyki jubileuszowej w Kościele. Przedstawił w jaki sposób jubileusz był rozumiany w na przestrzeni wieków oraz jak jest przeżywany współcześnie, kończąc przykładem ogłoszonego przez papieża Franciszka Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia.
Po wykładzie był czas na dyskusję i pytania. Całość spotkania podsumował ks. bp Krzysztof Nitkiewicz podkreślając geniusz, jakim św. Tomasz z Akwinu został obdarzony przez Boga. – On miał dobrych mistrzów i sam był mistrzem dla wielu – zauważył biskup.

Modlitwa o jedność

W trwającym Tygodniu Modlitw o Jedność Chrześcijan, 24 stycznia, w kaplicy seminaryjnej modliliśmy się wraz z naszym księdzem biskupem Krzysztofem Nitkiewiczem o jedność dla podzielonych chrześcijan. Ks. bp celebrował Mszę świętą wraz z kapłanami posługującymi w seminarium. Przypomniał, że mimo wielu kroków już poczynionych w kierunku jedności chrześcijan, wielu uważa, że już więcej nie można nic zrobić. Różnimy się w sprawach doktryny, ważności święceń i sakramentów, ale powinniśmy wykazywać naszą troskę o sprawy ekumenizmu. Niektórzy sądzą, że skoro w naszej okolicy nie ma wiernych innych wyzwań, to nie ma potrzeby modlitwy w intencji jedności. Jest to jednak sprawa nas wszystkich. Wzorem do naśladowania może być św. Franciszek Salezy, który gdy nie mógł głosić kazań, gdy był odrzucany, to umieszczał w drzwiach domów fragmenty Pisma Świętego i myśli do rozważania swoim wiernym. Niczego nie robił na siłę, do niczego nie zmuszał; jedynie zachęcał mimo trudnych sytuacji i konfliktów jakie go spotkały podczas posługi jako biskupa Genewy.
Wieczorem uczestniczyliśmy w koncercie prawosławnych hymnów liturgicznych, pieśni i kolęd oraz modlitwie o jedność w Bazylice Katedralnej.
Dzień wcześniej podczas nabożeństwa połączonego ze śpiewem kanonów Taize, polecaliśmy Panu Bogu sprawę jedności chrześcijan.

Diakoni obsługiwali stoły

Już po raz ostatni nasi diakoni posługiwali przy stołach. Ostatnia posługa na refektarzu kleryckim diakonów to ważne wydarzenie, ponieważ to najstarsi obsługują młodszych. Najstarsi bracia już za niedługo udadzą się do swoich pierwszych parafii na praktykę diakońską. Prosimy o modlitwę w intencji diakonów naszej diecezji.

Styczniowy dzień skupienia

W Niedzielę Chrztu Pańskiego przeżywaliśmy styczniowy dzień skupienia, który prowadził ks. dr Adam Kopeć - wykładowca w naszym seminarium. Ksiądz Adam wyjaśnił nam jak ważna jest dbałość o Eucharystię. Podczas kazań mogliśmy usłyszeć "Kto" ukrywa się w Eucharystii, jaką należy przyjąć postawę wewnętrzną podczas przyjmowania Komunii Świętej oraz tego, co się wtedy dokonuje. Punktem kulminacyjnym dnia skupienia była wspólna Eucharystia.

Kolędnicy dla Amazonii

W parafii. pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnobrzegu-Serbinowie odbyło się spotkanie kolędników misyjnych z całej diecezji sandomierskiej. Mszę św., której przewodniczył ks. bp Jan Wątroba - biskup rzeszowski koncelebrowali: ks. bp Krzysztof Nitkiewicz oraz kapłani z diecezji. W homilii ksiądz biskup Jan mówił jak ważne jest podtrzymywanie dobrej tradycji kolędowania. Kolędnicy zawsze przynoszą radość ludziom, do których się udają. Wspomniał także o tym, jak potrzebna jest pomoc mieszkańcom Amazonii, gdzie brakuje głosicieli Ewangelii oraz jak istotna jest nasza modlitwa za nich. Po Mszy św. miały miejsce jasełka przygotowane przez dzieci ze Szkoły Podstawowej w Komorowie. Spotkanie zakończyła wspólna agapa.

Kolędowanie z przyjaciółmi

11 stycznia w naszej wspólnocie miało miejsce radosne spotkanie. Jak co roku do naszego seminarium przybyli goście ze Stowarzyszenia Przyjaciół WSD w Sandomierzu.

Spotkanie rozpoczęliśmy Mszą Świętą, której przewodniczył i homilię wygłosił ks. dr Rafał Kułaga - rektor WSD. Wraz z nim Mszę koncelebrowali księża z zarządu.

Po Mszy nasi Przyjaciele zostali zaproszeni na refektarz, gdzie ksiądz rektor wraz z dziekanem alumnatu złożyli życzenia. Koordynator Stowarzyszenia Przyjaciół wyraził wdzięczność za działalność parafialnych Kół Stowarzyszenia Seminarium. Głos zabrali także przedstawiciele Przyjaciół. Następnie był czas na życzenia indywidualne przy łamaniu się opłatkiem oraz rozmowy przy kawie i ciastku.

O godzinie 17.00 rozpoczął się w seminaryjnym kościele Koncert kolęd. Zebrani mogli usłyszeć znane i lubiane kolędy oraz pastorałki w wykonaniu chóru Cantate Domino z parafii Matki Bożej Saletyńskiej w Ostrowcu Świętokrzyskim, chóru alumnów WSD w Sandomierzu oraz połączonych zespołów. Na zakończenie koncertu wszyscy zgromadzeni zaśpiewali wspólnie kolędę Bóg się rodzi.

Ostatnim punktem spotkania była wspólna kolacja na seminaryjnym refektarzu, podczas której atmosferę umilali śpiewem kolęd klerycy: Damian Surowiec, Albert Bujak oraz Piotr Żurawski.

Dziś narodził się Chrystus!

Czas Narodzenia Pańskiego jest wyjątkowy. Światła lampek na choinkach i licznych bombek oraz łańcuchów tworzą niepowtarzalny klimat. Ale nie możemy zatrzymać się tylko na zewnętrznej sferze. To Dzień narodzin Jezusa Chrystusa! W tym dniu celebrowana jest Msza św. o niecodziennej porze, bo o północy (zwana Pasterką). Tej wyjątkowej Mszy św. w odnowionej Bazylice Katedralnej w Sandomierzu przewodniczył ks. bp Krzysztof Nitkiewicz. W homilii mówił, że Pan Jezus nie może być "lokatorem", którego zapraszamy na czas Świąt, bo tak wypada. Ale musi On mieszkać z nami przez cały czas. Boże Narodzenie ma być impulsem do otwarcia się na potrzeby drugiego człowieka, wszak wielu ludzi spędza ten czas w samotności. Chrześcijanin ma odnajdywać takich ludzi i spieszyć im z pomocą. 

List Rektora WSD - św. Szczepan 2019

 
 

Słowo Rektora

Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu

na Święto św. Szczepana 2019 r.

 

 

Drodzy Bracia i Siostry!

Zadaniem Szczepana jako diakona było pełnienie dzieł miłosierdzia na rzecz biednych oraz głoszenie słowa Bożego. Jednej i drugiej działalności poświęcił się tak bezgranicznie i żarliwie, że gotów był ponieść wszystkie tego konsekwencje. Gdyby zrezygnował z głoszenia trudnej i wymagającej prawdy, być może mógłby żyć w spokoju, może uratowałby swoje życie. Jednak głębokie przekonanie o słuszności tego, co robił i co wyznawał, nakazało mu podejmować ofiarnie czyny miłości i głosić słowa pełne Bożej mądrości.

Słuchając opisu o okrutnym ukamienowaniu św. Szczepana, którego dzisiaj wspominamy w atmosferze radosnych świąt Bożego Narodzenia, stawiamy pytanie: skąd pochodziła jego niezłomność i determinacja, skąd czerpał siły do stawienia czoła swoim prześladowcom? Odpowiedź słyszymy co roku tę samą: jego odwaga płynęła z łaski i mocy Ducha Świętego.

Ten sam Duch Pański spoczął na Jezusie, aby ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; aby uciśnionych odsyłał wolnymi, aby obwoływał rok łaski od Pana (por. Łk 4,18n; Iz 61,1n) na wzór starotestamentalnego roku jubileuszowego, który miano obchodzić w Izraelu co 50 lat.

Jubileusz Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu

Bullą Ex imposita Nobis z 1818 roku papież Pius VII powołał do istnienia naszą diecezję, a dwa lata później, 7 listopada 1820 roku, uroczyście zainaugurowano pierwszy rok studiów w sandomierskim seminarium. Od tego momentu, pod opieką Maryi Niepokalanej i św. Józefa oraz patronatem św. Stanisława Kostki, nasze seminarium istnieje nieprzerwanie do dnia dzisiejszego.

Zatem nasz list kierujemy do Was na progu jubileuszu 200-lecia istnienia Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Jubileusz jest „rokiem łaski”, rokiem odpuszczenia grzechów, a także kar za grzechy, rokiem pojednania pomiędzy zwaśnionymi, rokiem nawrócenia, pokuty i wzmożonej modlitwy. Z radością informujemy, że z racji jubileuszu Penitencjaria Apostolska udzieliła odpustu zupełnego, który będzie można uzyskać w kościele seminaryjnym św. Michała Archanioła od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 roku. Zapraszamy wszystkich, indywidulanie i w grupach, wraz z Waszymi duszpasterzami do nawiedzenia naszego kościoła i skorzystania z tego daru. To wielkie wezwanie dla nas do nawrócenia i zbliżenia się do Boga, a szczególnie do jeszcze gorliwszej modlitwy w intencji nowych, licznych i świętych powołań do naszego seminarium.

Jubileusz to także radość. Chodzi tu nie tylko o radość czysto wewnętrzną, ale o radość, która objawia się na zewnątrz poprzez gotowość do wzajemnej pomocy i służby we wspólnocie, w postawie aktywnej i odpowiedzialnej, z wykorzystaniem posiadanych darów i charyzmatów. Do takiej radości, wraz z nami, zapraszamy już dzisiaj wszystkich.

Tożsamość i misja Seminarium

„Wyższe seminarium duchowne jest środowiskiem formacji kandydatów do prezbiteratu (…) i choć jest tylko rzeczywistością przejściową, stanowi wspólnotę o ogromnym znaczeniu dla całej drogi życia i posługi przyszłych pasterzy Kościoła (...). W świetle Ewangelii seminarium (…) jest w Kościele swoistą kontynuacją wspólnoty apostołów zgromadzonych wokół Jezusa, słuchających Jego słów, przygotowujących się do przeżycia Paschy, oczekujących na dar Ducha, by podjąć powierzoną sobie misję (...). Początkiem i centrum wspólnoty seminaryjnej jest Osoba Mistrza, który powołuje. Dlatego celem wspólnoty seminaryjnej nie jest bycie nawzajem ze sobą czy dla samych siebie, ale bycie „dla” i „ze względu na” Chrystusa. Seminarium (…) oznacza przestrzeń, gdzie w codzienności spotyka się i poznaje Jezusa, Jego słowa i znaki” (Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia).

Cieszymy się, że w ciągu swojej dwustuletniej historii Wyższe Seminarium Duchowne w Sandomierzu wykształciło i przygotowało do kapłaństwa ponad 2500 absolwentów. Dziękujemy Panu Bogu, że sandomierskie seminarium w swej historii stało się miejscem dojrzewania do świętości licznych członków tej wspólnoty. Należeli do niej błogosławieni męczennicy II wojny światowej: ks. Antoni Rewera, ks. Władysław Miegoń, ks. Kazimierz Grelewski, ks. Stefan Grelewski, ks. Kazimierz Sykulski, ks. Franciszek Rosłaniec, ks. Bolesław Strzelecki. Jej członkami byli również kandydaci na ołtarze – słudzy Boży: bp Piotr Gołębiowski, ks. Wincenty Granat, ks. Antoni Tworek i ks. Roman Kotlarz.

Nasza wspólnota wkracza w kolejne lata ze świadomością swojej misji kontynuowania wspólnoty apostołów zgromadzonych wokół Jezusa. Pragniemy nadal dokładać wszelkich starań, by kształtować oraz wychowywać mądrych i odpowiedzialnych kapłanów, otwartych na wyzwania współczesności, gotowych na co dzień świadczyć o Chrystusie Panu, zdolnych do pracy na rzecz Kościoła oraz naszej Ojczyzny.

W duchu wdzięczności i zawierzenia

Jubileusz to przede wszystkim czas szczególnej łaski, czyli daru wypływającego z dobroci Bożej oraz naszej wdzięczności.

Wspólnota seminaryjna przede wszystkim oddaje chwałę i składa dziękczynienie Chrystusowi Dobremu Pasterzowi, który powołuje. W pokorze prosimy, by w klimacie wiary katolickich rodzin rodziły się i umacniały liczne powołania do pracy bez znużenia w winnicy Pana; by zaproszenie ze strony Jezusa: Pójdź za Mną! spotykało się z pozytywną odpowiedzią młodych i potwierdzało się w przekraczaniu progu seminaryjnego domu. Świat potrzebuje wielu gorliwych i świętych kapłanów, by Chrystusową prawdę głosili słowem, przykładem i życiem.

Ze szczególną wdzięcznością przywołujemy założycieli seminarium – biskupów Szczepana Hołowczyca i Adama Prospera Burzyńskiego oraz wszystkich następnych biskupów, którzy troszczyli się o naszą uczelnię.

Pragniemy wyrazić szczególne uznanie wszystkim rektorom, ojcom duchownym, przełożonym i wykładowcom, którzy przez lata zabiegali o dojrzały kształt wychowawczy i naukowy seminarium, o jego wierność Bożej prawdzie i tradycjom naszej Ojczyzny. Dopiero z perspektywy czasu wyraźnie dostrzegamy, jak wielu wspaniałych przełożonych i wychowawców formowało sandomierskich kapłanów.

Piękną kartę w historii naszej uczelni zapisało Zgromadzenie Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej, którego siostry od 1908 roku do dnia dzisiejszego pełnią swoją posługę oraz wiele osób świeckich. Pamiętamy także o bogatym dziedzictwie Panien Benedyktynek, w których klasztorze od 1904 roku mieści się seminarium oraz dziękujemy za ich modlitwy i owoce pracy, z których korzystają pokolenia alumnów aż do dnia dzisiejszego.

 Dziękujemy Przyjaciołom naszego seminarium oraz wszystkim, którzy hojnie wspierali i wspierają nas duchowo i materialnie. Pamiętamy o Was w modlitwie i chwalimy Boga, bo wiemy, że przez to, co czynicie uwidacznia się działanie Jego łaski w nas przez Was. Wszystkie otrzymane dary, przede wszystkim duchowe, skłaniają nas do radości oraz do wyśpiewania Bogu Te Deum za 200 lat istnienia i działania sandomierskiego seminarium.

Jubileusz to także wezwanie do rachunku sumienia i przeproszenia Boga za niewierności, za niewykorzystane okazje do czynienia dobra i nie w pełni wykorzystane Boże dary. Motyw pokuty i odpuszczenia grzechów był zawsze obecny w przeżywaniu jubileuszów kościelnych. Darowanie i odpuszczenie win oraz przebaczenie warunkuje bowiem prawdziwą odnowę życia, by z nadzieją patrzeć w przyszłość. Uwielbiać i przepraszać Boga pragniemy przez cały jubileuszowy rok na codziennej wieczornej adoracji Najświętszego Sakramentu w seminaryjnym kościele. Dzisiaj szczególnie potrzeba nam Chrystusowej siły i odwagi, gdy nieraz  trzeba zachować zimną krew w sytuacji, gdy wydaje się, że jako wierzący chrześcijanie przegrywamy, że nawet przegrywa sam Bóg. Ostatnie słowo należy jednak do Niego. Nadzieja jest w Nim, i tylko w Nim.

Ocena historii pozwala lepiej zrozumieć teraźniejszość, a ta z kolei zachęca do zastanowienia się nad perspektywami na przyszłość. W ten sposób lepiej uświadamiamy sobie swoje powołanie i czas dany przez Boga, który winniśmy uświęcać naszym życiem i naszą pracą tak, aby w nim był obecny kochający i zbawiający Chrystus. Obyśmy wszyscy jak najlepiej umieli wykorzystać wszystkie nasze możliwości do tego celu.

Refleksja nad przeszłością to również okazja do wspomnienia tych, którzy od nas odeszli tworząc bogatą historię naszej wspólnoty. Wielu z nich było bliskich naszemu sercu i stanowili przez lata część naszego życia. Pragniemy im modlitwą podziękować za wartości i dobro, które nam przekazali. Wiara w Chrystusa zmartwychwstałego daje nadzieję na spotkanie z nimi w niebie.

Zawierzamy kolejne lata istnienia naszego seminarium Niepokalanej Maryi, głównej patronce naszej Alma Mater: Ty, najlepsza Matko, chroń nas od złego. Upraszaj nam łaski potrzebne do przemiany i uzdrowienia. Prowadź po drogach życiowego powołania i posługuj się nami do budowania Królestwa Twojego Syna Jezusa Chrystusa - jedynego Zbawiciela świata, od którego pochodzi wszelkie dobro, prawda i życie.

Drodzy Bracia i Siostry, Przyjaciele naszego Seminarium Duchownego!

Historia życia i męczeństwa św. Szczepana ukazuje człowieka odpowiedzialnego, a tym samym uczy nas i zachęca do podejmowania odpowiedzialności za swoje życie, za niełatwe często wybory i decyzje. Na taką odpowiedzialność człowiek może się jednak zdobyć tylko wtedy, gdy odkrył swoje powołanie, poznał cel i sens swojego życia. Tylko „wpatrując się w niebo”, wyznawca Jezusa Chrystusa postępuje odpowiedzialnie wobec siebie samego i innych osób, solidaryzuje się z nimi, otacza je troską, ale nie tylko w potrzebach materialnych, lecz przede wszystkim w poszukiwaniu prawdziwej, godnej człowieka drogi życia. To zadanie dla nas wszystkich na kolejne dni zbliżającego się Nowego Roku Pańskiego.

Tajemnica Bożego Narodzenia to tajemnica pokornej Miłości. Bóg uniżył samego siebie przyjmując ludzkie ciało. Dzięki temu możemy doświadczyć bliskości i dobroci Boga. Niech te święta staną się dla Was rzeczywistym doświadczeniem Bożej Miłości w Jezusie Chrystusie. W imieniu całej wspólnoty Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu, profesorów i wychowawców, pracowników świeckich, sióstr zakonnych oraz diakonów i alumnów, składam najserdeczniejsze życzenia, aby radość spotkania Nowonarodzonego Jezusa wypełniła Waszą codzienność i promieniowała na spotkanych ludzi. Niech Boży Syn obdarza was licznymi łaskami w każdym dniu nadchodzącego Nowego Roku.

 

 

Ks. dr Rafał Kułaga

Rektor WSD w Sandomierzu

Nowy numer Powołania

Zapraszamy do pobrania nowego numeru powołania. Poniżej zachęta Redaktora naczelnego diakona Bartłomieja Stawowego do przeczytania naszego czasopisma.
 
Na mapie Kościoła jest wiele miejsc, w których można się zatrzymać. W większości artykułów, autorzy przedstawiają różne wspólnoty, które tworzą Kościół (oczywiście nie wszystkie). Mam nadzieję, że znajdziesz ciekawe dla siebie miejsce. Drogi Czytelniku, zapraszam do naszego mini przewodnika. Redaktor naczelny "Powołania".

Pliki do pobrania

  1. Powołanie-84.pdf
« 1 2 3 4 5
...
46 »
© Wyższe Seminarium Duchowne w Sandomierzu
wykonanie: e-parafia.net