ul. Żeromskiego 6, 27-600 Sandomierz 15 832 04 26, fax: 15 832 27 08

Aktualności

List Rektora WSD - św. Szczepan 2019

 
 

Słowo Rektora

Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu

na Święto św. Szczepana 2019 r.

 

 

Drodzy Bracia i Siostry!

Zadaniem Szczepana jako diakona było pełnienie dzieł miłosierdzia na rzecz biednych oraz głoszenie słowa Bożego. Jednej i drugiej działalności poświęcił się tak bezgranicznie i żarliwie, że gotów był ponieść wszystkie tego konsekwencje. Gdyby zrezygnował z głoszenia trudnej i wymagającej prawdy, być może mógłby żyć w spokoju, może uratowałby swoje życie. Jednak głębokie przekonanie o słuszności tego, co robił i co wyznawał, nakazało mu podejmować ofiarnie czyny miłości i głosić słowa pełne Bożej mądrości.

Słuchając opisu o okrutnym ukamienowaniu św. Szczepana, którego dzisiaj wspominamy w atmosferze radosnych świąt Bożego Narodzenia, stawiamy pytanie: skąd pochodziła jego niezłomność i determinacja, skąd czerpał siły do stawienia czoła swoim prześladowcom? Odpowiedź słyszymy co roku tę samą: jego odwaga płynęła z łaski i mocy Ducha Świętego.

Ten sam Duch Pański spoczął na Jezusie, aby ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; aby uciśnionych odsyłał wolnymi, aby obwoływał rok łaski od Pana (por. Łk 4,18n; Iz 61,1n) na wzór starotestamentalnego roku jubileuszowego, który miano obchodzić w Izraelu co 50 lat.

Jubileusz Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu

Bullą Ex imposita Nobis z 1818 roku papież Pius VII powołał do istnienia naszą diecezję, a dwa lata później, 7 listopada 1820 roku, uroczyście zainaugurowano pierwszy rok studiów w sandomierskim seminarium. Od tego momentu, pod opieką Maryi Niepokalanej i św. Józefa oraz patronatem św. Stanisława Kostki, nasze seminarium istnieje nieprzerwanie do dnia dzisiejszego.

Zatem nasz list kierujemy do Was na progu jubileuszu 200-lecia istnienia Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Jubileusz jest „rokiem łaski”, rokiem odpuszczenia grzechów, a także kar za grzechy, rokiem pojednania pomiędzy zwaśnionymi, rokiem nawrócenia, pokuty i wzmożonej modlitwy. Z radością informujemy, że z racji jubileuszu Penitencjaria Apostolska udzieliła odpustu zupełnego, który będzie można uzyskać w kościele seminaryjnym św. Michała Archanioła od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 roku. Zapraszamy wszystkich, indywidulanie i w grupach, wraz z Waszymi duszpasterzami do nawiedzenia naszego kościoła i skorzystania z tego daru. To wielkie wezwanie dla nas do nawrócenia i zbliżenia się do Boga, a szczególnie do jeszcze gorliwszej modlitwy w intencji nowych, licznych i świętych powołań do naszego seminarium.

Jubileusz to także radość. Chodzi tu nie tylko o radość czysto wewnętrzną, ale o radość, która objawia się na zewnątrz poprzez gotowość do wzajemnej pomocy i służby we wspólnocie, w postawie aktywnej i odpowiedzialnej, z wykorzystaniem posiadanych darów i charyzmatów. Do takiej radości, wraz z nami, zapraszamy już dzisiaj wszystkich.

Tożsamość i misja Seminarium

„Wyższe seminarium duchowne jest środowiskiem formacji kandydatów do prezbiteratu (…) i choć jest tylko rzeczywistością przejściową, stanowi wspólnotę o ogromnym znaczeniu dla całej drogi życia i posługi przyszłych pasterzy Kościoła (...). W świetle Ewangelii seminarium (…) jest w Kościele swoistą kontynuacją wspólnoty apostołów zgromadzonych wokół Jezusa, słuchających Jego słów, przygotowujących się do przeżycia Paschy, oczekujących na dar Ducha, by podjąć powierzoną sobie misję (...). Początkiem i centrum wspólnoty seminaryjnej jest Osoba Mistrza, który powołuje. Dlatego celem wspólnoty seminaryjnej nie jest bycie nawzajem ze sobą czy dla samych siebie, ale bycie „dla” i „ze względu na” Chrystusa. Seminarium (…) oznacza przestrzeń, gdzie w codzienności spotyka się i poznaje Jezusa, Jego słowa i znaki” (Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia).

Cieszymy się, że w ciągu swojej dwustuletniej historii Wyższe Seminarium Duchowne w Sandomierzu wykształciło i przygotowało do kapłaństwa ponad 2500 absolwentów. Dziękujemy Panu Bogu, że sandomierskie seminarium w swej historii stało się miejscem dojrzewania do świętości licznych członków tej wspólnoty. Należeli do niej błogosławieni męczennicy II wojny światowej: ks. Antoni Rewera, ks. Władysław Miegoń, ks. Kazimierz Grelewski, ks. Stefan Grelewski, ks. Kazimierz Sykulski, ks. Franciszek Rosłaniec, ks. Bolesław Strzelecki. Jej członkami byli również kandydaci na ołtarze – słudzy Boży: bp Piotr Gołębiowski, ks. Wincenty Granat, ks. Antoni Tworek i ks. Roman Kotlarz.

Nasza wspólnota wkracza w kolejne lata ze świadomością swojej misji kontynuowania wspólnoty apostołów zgromadzonych wokół Jezusa. Pragniemy nadal dokładać wszelkich starań, by kształtować oraz wychowywać mądrych i odpowiedzialnych kapłanów, otwartych na wyzwania współczesności, gotowych na co dzień świadczyć o Chrystusie Panu, zdolnych do pracy na rzecz Kościoła oraz naszej Ojczyzny.

W duchu wdzięczności i zawierzenia

Jubileusz to przede wszystkim czas szczególnej łaski, czyli daru wypływającego z dobroci Bożej oraz naszej wdzięczności.

Wspólnota seminaryjna przede wszystkim oddaje chwałę i składa dziękczynienie Chrystusowi Dobremu Pasterzowi, który powołuje. W pokorze prosimy, by w klimacie wiary katolickich rodzin rodziły się i umacniały liczne powołania do pracy bez znużenia w winnicy Pana; by zaproszenie ze strony Jezusa: Pójdź za Mną! spotykało się z pozytywną odpowiedzią młodych i potwierdzało się w przekraczaniu progu seminaryjnego domu. Świat potrzebuje wielu gorliwych i świętych kapłanów, by Chrystusową prawdę głosili słowem, przykładem i życiem.

Ze szczególną wdzięcznością przywołujemy założycieli seminarium – biskupów Szczepana Hołowczyca i Adama Prospera Burzyńskiego oraz wszystkich następnych biskupów, którzy troszczyli się o naszą uczelnię.

Pragniemy wyrazić szczególne uznanie wszystkim rektorom, ojcom duchownym, przełożonym i wykładowcom, którzy przez lata zabiegali o dojrzały kształt wychowawczy i naukowy seminarium, o jego wierność Bożej prawdzie i tradycjom naszej Ojczyzny. Dopiero z perspektywy czasu wyraźnie dostrzegamy, jak wielu wspaniałych przełożonych i wychowawców formowało sandomierskich kapłanów.

Piękną kartę w historii naszej uczelni zapisało Zgromadzenie Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej, którego siostry od 1908 roku do dnia dzisiejszego pełnią swoją posługę oraz wiele osób świeckich. Pamiętamy także o bogatym dziedzictwie Panien Benedyktynek, w których klasztorze od 1904 roku mieści się seminarium oraz dziękujemy za ich modlitwy i owoce pracy, z których korzystają pokolenia alumnów aż do dnia dzisiejszego.

 Dziękujemy Przyjaciołom naszego seminarium oraz wszystkim, którzy hojnie wspierali i wspierają nas duchowo i materialnie. Pamiętamy o Was w modlitwie i chwalimy Boga, bo wiemy, że przez to, co czynicie uwidacznia się działanie Jego łaski w nas przez Was. Wszystkie otrzymane dary, przede wszystkim duchowe, skłaniają nas do radości oraz do wyśpiewania Bogu Te Deum za 200 lat istnienia i działania sandomierskiego seminarium.

Jubileusz to także wezwanie do rachunku sumienia i przeproszenia Boga za niewierności, za niewykorzystane okazje do czynienia dobra i nie w pełni wykorzystane Boże dary. Motyw pokuty i odpuszczenia grzechów był zawsze obecny w przeżywaniu jubileuszów kościelnych. Darowanie i odpuszczenie win oraz przebaczenie warunkuje bowiem prawdziwą odnowę życia, by z nadzieją patrzeć w przyszłość. Uwielbiać i przepraszać Boga pragniemy przez cały jubileuszowy rok na codziennej wieczornej adoracji Najświętszego Sakramentu w seminaryjnym kościele. Dzisiaj szczególnie potrzeba nam Chrystusowej siły i odwagi, gdy nieraz  trzeba zachować zimną krew w sytuacji, gdy wydaje się, że jako wierzący chrześcijanie przegrywamy, że nawet przegrywa sam Bóg. Ostatnie słowo należy jednak do Niego. Nadzieja jest w Nim, i tylko w Nim.

Ocena historii pozwala lepiej zrozumieć teraźniejszość, a ta z kolei zachęca do zastanowienia się nad perspektywami na przyszłość. W ten sposób lepiej uświadamiamy sobie swoje powołanie i czas dany przez Boga, który winniśmy uświęcać naszym życiem i naszą pracą tak, aby w nim był obecny kochający i zbawiający Chrystus. Obyśmy wszyscy jak najlepiej umieli wykorzystać wszystkie nasze możliwości do tego celu.

Refleksja nad przeszłością to również okazja do wspomnienia tych, którzy od nas odeszli tworząc bogatą historię naszej wspólnoty. Wielu z nich było bliskich naszemu sercu i stanowili przez lata część naszego życia. Pragniemy im modlitwą podziękować za wartości i dobro, które nam przekazali. Wiara w Chrystusa zmartwychwstałego daje nadzieję na spotkanie z nimi w niebie.

Zawierzamy kolejne lata istnienia naszego seminarium Niepokalanej Maryi, głównej patronce naszej Alma Mater: Ty, najlepsza Matko, chroń nas od złego. Upraszaj nam łaski potrzebne do przemiany i uzdrowienia. Prowadź po drogach życiowego powołania i posługuj się nami do budowania Królestwa Twojego Syna Jezusa Chrystusa - jedynego Zbawiciela świata, od którego pochodzi wszelkie dobro, prawda i życie.

Drodzy Bracia i Siostry, Przyjaciele naszego Seminarium Duchownego!

Historia życia i męczeństwa św. Szczepana ukazuje człowieka odpowiedzialnego, a tym samym uczy nas i zachęca do podejmowania odpowiedzialności za swoje życie, za niełatwe często wybory i decyzje. Na taką odpowiedzialność człowiek może się jednak zdobyć tylko wtedy, gdy odkrył swoje powołanie, poznał cel i sens swojego życia. Tylko „wpatrując się w niebo”, wyznawca Jezusa Chrystusa postępuje odpowiedzialnie wobec siebie samego i innych osób, solidaryzuje się z nimi, otacza je troską, ale nie tylko w potrzebach materialnych, lecz przede wszystkim w poszukiwaniu prawdziwej, godnej człowieka drogi życia. To zadanie dla nas wszystkich na kolejne dni zbliżającego się Nowego Roku Pańskiego.

Tajemnica Bożego Narodzenia to tajemnica pokornej Miłości. Bóg uniżył samego siebie przyjmując ludzkie ciało. Dzięki temu możemy doświadczyć bliskości i dobroci Boga. Niech te święta staną się dla Was rzeczywistym doświadczeniem Bożej Miłości w Jezusie Chrystusie. W imieniu całej wspólnoty Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu, profesorów i wychowawców, pracowników świeckich, sióstr zakonnych oraz diakonów i alumnów, składam najserdeczniejsze życzenia, aby radość spotkania Nowonarodzonego Jezusa wypełniła Waszą codzienność i promieniowała na spotkanych ludzi. Niech Boży Syn obdarza was licznymi łaskami w każdym dniu nadchodzącego Nowego Roku.

 

 

Ks. dr Rafał Kułaga

Rektor WSD w Sandomierzu

Nowy numer Powołania

Zapraszamy do pobrania nowego numeru powołania. Poniżej zachęta Redaktora naczelnego diakona Bartłomieja Stawowego do przeczytania naszego czasopisma.
 
Na mapie Kościoła jest wiele miejsc, w których można się zatrzymać. W większości artykułów, autorzy przedstawiają różne wspólnoty, które tworzą Kościół (oczywiście nie wszystkie). Mam nadzieję, że znajdziesz ciekawe dla siebie miejsce. Drogi Czytelniku, zapraszam do naszego mini przewodnika. Redaktor naczelny "Powołania".

Pliki do pobrania

  1. Powołanie-84.pdf

Wigilia Seminaryjna

20 grudnia w naszej wspólnocie seminaryjnej odbyło się spotkanie opłatkowe dla księży profesorów i alumnów. Wigilię poprzedziły uroczyste nieszpory w kaplicy seminaryjnej, którym przewodniczył ks. bp Edward Frankowski. Spotkanie na refektarzu poprowadził ks. bp Krzysztof Nitkiewicz. Przed wieczerzą diakon odczytał fragment Ewangelii, następnie ksiądz biskup pobłogosławił opłatki, po czym nastąpił czas na składanie sobie życzeń. Po połamaniu się opłatkiem, zasiedliśmy do "wigilijnej" kolacji. Zwieńczeniem był wspólny śpiew kolęd i projekcja filmu z życzeniami bożonarodzeniowymi przygotowanego przez kleryków.

Imieniny we wspólnocie

W piątek 21 grudnia podczas Mszy św. w kaplicy seminaryjnej modliliśmy się w intencji czcigodnych solenizantów: ks. dra Adama Kopcia, wykładowcy teologii dogmatycznej oraz ks. Dominika Buckiego, dyrektora administracyjnego WSD Sandomierz. Życzymy drogim solenizantom wielu łask Bożych, opieki naszej patronki - Maryi Niepokalanej i wstawiennictwa św. Józefa i św. Stanisława Kostki na dalsze lata posługi kapłańskiej.

Światełko z Betlejem

Betlejemskie Światło Pokoju zorganizowano po raz pierwszy w 1986 roku, w Austrii. Hasło tegorocznego BŚP brzmi: „Światło, które daje moc”. Betlejemskie światło dotarło także do Sandomierza. W III Niedzielę Adwentu (Niedzielę Gudete czyli radości) podczas Mszy Świętej sprawowanej w kościele seminaryjnym pod przewodnictwem ks. bpa Krzysztofa Nitkiewicza, uroczyście wnieśli je harcerze ZHP hufca Sandomierz.

Światło z Betlejem to symbol miłości i pokoju. Wskazuje ono nam także drogę prowadzącą do wzajemnej zgody, szacunku, pokoju i bezpieczeństwa. Wszędzie, gdzie dociera to światło, zapala nowe i tak rozszerza się płomień pokoju. Blask światła nabiera wymiaru wspólnotowego i braterskiego oraz ukazuje otwartość na drugiego człowieka, która jest nam dziś tak bardzo potrzebna. Pozwólmy, aby płomień tego światła zapłonął w nas, byśmy mogli się dzielić nim z innymi, których spotkamy. Niech Chrystus rozświetla drogi tych, którzy są w ciemności samotności, opuszczenia, choroby czy cierpienia.

Modlitwa o beatyfikację

W naszym kościele seminaryjnym sprawowana była Msza św. w 40. rocznicę śmierci Sługi Bożego ks. Wincentego Granata, której przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz. Eucharystię koncelebrowali: bp pomocniczy senior Edward Frankowski, księża zaangażowani w proces beatyfikacyjny oraz profesorowie seminarium. We wspólnej modlitwie uczestniczyli także wierni z Ćmielowa, miejsca urodzenia Sługi Bożego, klerycy WSD oraz siostry zakonne.

Homilię wygłosił ks. dr Adam Kopeć. – Chrystus nazywa Jana największym pośród narodzonych z niewiasty. Możemy się zapytać, jakie kryterium tak wysokiej oceny przyjął Pan Jezus? Co takiego sprawiło, że Jan był wielki? To stopień otwarcia na łaskę Bożą. Nie liczył na własne możliwości i siły. Wszystko podporządkował Jezusowi i Jego dziełu. Wielkość człowieka, to stopień otwarcia się na łaskę. To Bóg w nas i przez nas dokonuje rzeczy niezwykłych. To Bóg dokonał rzeczy niezwykłych w życiu ks. Granata. To Sługa Boży pozwolił Mu działać w swoim życiu. Oddał Mu swój czas, intelekt i możliwości – mówił kaznodzieja. Na zakończenie Mszy św. modlono się o rychłą beatyfikację Sługi Bożego.

Po Eucharystii wszyscy obecni mogli wysłuchać referatu s. dr Haliny Ireny Szumił pt. „Oddany Ojczyźnie”. Siostra w swoim referacie ukazała postać Sługi Bożego ks. Wincentego Granata jako osobę bezgranicznie oddaną Ojczyźnie. Przywołała wiele świadectw i przykładów takiej postawy, jak choćby udział w tajnym nauczaniu, przynależność do Narodowej Organizacji Wojskowej, nieugiętą postawę rektora KUL wobec władz komunistycznych, czy dwukrotną odmowę przyjęcia odznaczeń państwowych.

Ks. prof. Wincenty Granat zmarł 11 grudnia 1979 r. w Sandomierzu. Był wybitnym polskim teologiem i rektorem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Jego proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym został uroczyście zamknięty pod koniec października 2018 r. Obecnie sprawę bada Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.


Mikołajowe spotkanie

9 grudnia grupa alumnów spotkała się z dziećmi, z domu dziecka w Rudniku nad Sanem. Spotkanie pełne uśmiechu i radości, obfitowało w wiele zabawnych chwil. Dzieci, czekały z niecierpliwością na prezenty. Najwięcej frajdy dzieciom przynosiły wspólne zabawy z alumnami oraz rozpakowywanie prezentów. Dziękujemy za wspólnie spędzony czas.

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia

Papież Pius IX w bulli „Ineffabillis Deus” z 8 grudnia 1854 r. ogłosił, że Maryja Panna od pierwszej chwili swego poczęcia została zachowana jako nietknięta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego.

8 grudnia, dzień wspomnienia tej tajemnicy, jest wyjątkową datą w kalendarzu sandomierskiej wspólnoty seminaryjnej. W tym dniu szczególnie pragniemy oddać cześć głównej patronce naszego seminarium - Niepokalanie Poczętej Maryi.

Aby dobrze przygotować się do tej uroczystości od piątku 29 listopada do soboty 7 grudnia odprawiliśmy nowennę, podczas której rozważając tajemnicę Niepokalanego Poczęcia NMP śpiewaliśmy hymn „Tota pulchra es Maria” - Cała piękna jesteś Maryjo i zmazy pierworodnej nie ma w Tobie.

3 ostatnie dni nowenny przybrały formę swoistego Triduum przed uroczystością Niepokalanego Poczęcia. Oprócz hymnu celebrowaliśmy razem z przyjaciółmi naszej wspólnoty nieszpory śpiewane, a także wysłuchaliśmy kilku kazań na temat przymiotów Matki Bożej.

Centralnym punktem naszej patronalnej uroczystości była Msza Święta pod przewodnictwem ks. dr Rafał Kułagi - rektora WSD. W homilii ks. dr Paweł Lasek pokazał nam, że tym co odróżnia Maryję od pozostałych postaci Pisma Świętego jest fakt, że ta nie boi się Boga. U pierwszych rodziców tę relację zaufania zniszczył właśnie grzech pierworodny.

Popołudniu modliliśmy się wraz z mieszkańcami Sandomierza pod figurą Niepokalanej na Rynku Starego Miasta. Modlitwie przewodniczył ks. bp Krzysztof Nitkiewicz, który w krótkich słowach przybliżył dogmat o Niepokalanym Poczęciu.

Następnie wraz z zaprzyjaźnionymi siostrami zakonnymi oraz przyjaciółmi naszej wspólnoty odśpiewaliśmy w kościele seminaryjnym Akatyst ku czi Bogurodzicy. Akatyst jest zawsze śpiewany na stojąco, stąd jego nazwa Ακάθιστος, którą możemy tłumaczyć jako „nie siedzieć”. Jest to przepiękny hymn, który wychwala Matkę Bożą, mówi o roli Matki Bożej w ziemskim życiu Jezusa Chrystusa.

 

Niech Niepokalana Maryja będzie dla nas wzorem życia i relacji z Bogiem!

 



Modlitwa o powołania

W I czwartek miesiąca grudnia modliliśmy się w intencji nowych powołań kapłańskich. Adorację Najświętszego Sakramentu poprowadził ks. Piotr Przysucha, prefekt naszego seminarium.
Dziękujemy wszystkich za wspólną modlitwę i zapraszamy w każdy pierwszy czwartek każdego miesiąca na Adorację Najświętszego Sakramentu o godzinie 19.30.

« 1 2 3 4
...
44 »
© Wyższe Seminarium Duchowne w Sandomierzu
wykonanie: e-parafia.net