ul. Żeromskiego 6, 27-600 Sandomierz 15 832 04 26, fax: 15 832 27 08

Aktualności

Św. Tomasz z Akwinu - Zaproszenie

25 stycznia zapraszamy na uroczystość ku czci św. Tomasza z Akwinu

10.00 - Msza Święta w kościele seminaryjnym św. Michała Archanioła
11.15 - Wykład: Jubileusz w tradycji biblijnej - ks. prof. dr hab. Stanisław Hałas

Diakoni obsługiwali stoły

Już po raz ostatni nasi diakoni posługiwali przy stołach. Ostatnia posługa na refektarzu kleryckim diakonów to ważne wydarzenie, ponieważ to najstarsi obsługują młodszych. Najstarsi bracia już za niedługo udadzą się do swoich pierwszych parafii na praktykę diakońską. Prosimy o modlitwę w intencji diakonów naszej diecezji.

Styczniowy dzień skupienia

W Niedzielę Chrztu Pańskiego przeżywaliśmy styczniowy dzień skupienia, który prowadził ks. dr Adam Kopeć - wykładowca w naszym seminarium. Ksiądz Adam wyjaśnił nam jak ważna jest dbałość o Eucharystię. Podczas kazań mogliśmy usłyszeć "Kto" ukrywa się w Eucharystii, jaką należy przyjąć postawę wewnętrzną podczas przyjmowania Komunii Świętej oraz tego, co się wtedy dokonuje. Punktem kulminacyjnym dnia skupienia była wspólna Eucharystia.

Kolędnicy dla Amazonii

W parafii. pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnobrzegu-Serbinowie odbyło się spotkanie kolędników misyjnych z całej diecezji sandomierskiej. Mszę św., której przewodniczył ks. bp Jan Wątroba - biskup rzeszowski koncelebrowali: ks. bp Krzysztof Nitkiewicz oraz kapłani z diecezji. W homilii ksiądz biskup Jan mówił jak ważne jest podtrzymywanie dobrej tradycji kolędowania. Kolędnicy zawsze przynoszą radość ludziom, do których się udają. Wspomniał także o tym, jak potrzebna jest pomoc mieszkańcom Amazonii, gdzie brakuje głosicieli Ewangelii oraz jak istotna jest nasza modlitwa za nich. Po Mszy św. miały miejsce jasełka przygotowane przez dzieci ze Szkoły Podstawowej w Komorowie. Spotkanie zakończyła wspólna agapa.

Kolędowanie z przyjaciółmi

11 stycznia w naszej wspólnocie miało miejsce radosne spotkanie. Jak co roku do naszego seminarium przybyli goście ze Stowarzyszenia Przyjaciół WSD w Sandomierzu.

Spotkanie rozpoczęliśmy Mszą Świętą, której przewodniczył i homilię wygłosił ks. dr Rafał Kułaga - rektor WSD. Wraz z nim Mszę koncelebrowali księża z zarządu.

Po Mszy nasi Przyjaciele zostali zaproszeni na refektarz, gdzie ksiądz rektor wraz z dziekanem alumnatu złożyli życzenia. Koordynator Stowarzyszenia Przyjaciół wyraził wdzięczność za działalność parafialnych Kół Stowarzyszenia Seminarium. Głos zabrali także przedstawiciele Przyjaciół. Następnie był czas na życzenia indywidualne przy łamaniu się opłatkiem oraz rozmowy przy kawie i ciastku.

O godzinie 17.00 rozpoczął się w seminaryjnym kościele Koncert kolęd. Zebrani mogli usłyszeć znane i lubiane kolędy oraz pastorałki w wykonaniu chóru Cantate Domino z parafii Matki Bożej Saletyńskiej w Ostrowcu Świętokrzyskim, chóru alumnów WSD w Sandomierzu oraz połączonych zespołów. Na zakończenie koncertu wszyscy zgromadzeni zaśpiewali wspólnie kolędę Bóg się rodzi.

Ostatnim punktem spotkania była wspólna kolacja na seminaryjnym refektarzu, podczas której atmosferę umilali śpiewem kolęd klerycy: Damian Surowiec, Albert Bujak oraz Piotr Żurawski.

Jubileuszowy Odpust zupełny

Z racji Jubileuszu 200-lecia istnienia Wyższego Seminarium Duchownego od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r. w kościele seminaryjnym św. Michała Archanioła można uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami: tzn. spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego. Odpust można zyskać jeden w ciągu dnia i ofiarować za siebie lub jako pomoc dla dusz w czyśćcu.
 
W roku jubileuszowym zapraszamy do kościoła seminaryjnego na codzienną wieczorną adorację Najświętszego Sakramentu od godz. 19.00 do 21.00.

 

 

JUBILEUSZOWY ODPUST ZUPEŁNY

 

dla nawiedzających kościół seminaryjny

pw. św. Michała Archanioła w Sandomierzu

od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r.

 

 

Odpust mogą zyskać wierni, którzy nawiedzą kościół seminaryjny i będą tam pobożne uczestniczyć w obchodach jubileuszowych, albo przynajmniej spędzą określony czas na modlitwie, kończąc ją odmówieniem: Ojcze nasz, Wierzę w Boga oraz modlitwy do Najświętszej Maryi Panny i św. Michała Archanioła.

Pozostałe warunki zyskania odpustu:

·         spowiedź sakramentalna /odprawiona wcześniej/

·         zerwanie z przywiązaniem do jakiegokolwiek grzechu

·         przyjęcie Komunii Świętej

·         modlitwa w intencjach Ojca Świętego

Odpust można zyskać jeden w ciągu dnia i ofiarować za siebie lub jako pomoc dla dusz w czyśćcu.

 

Osoby w podeszłym wieku, chorzy i wszyscy, którzy z poważnej przyczyny nie mogą opuszczać domu, mogą także uzyskać odpust zupełny pod następującymi warunkami:

·         zerwanie z przywiązaniem do jakiegokolwiek grzechu

·         łączność duchową z obchodami jubileuszowymi poprzez ofiarowanie Bogu swojej modlitwy i cierpienia oraz doświadczanych niedogodności życia

·         modlitwa w intencjach Ojca Świętego

·         wzbudzenie pragnienia wypełnienia trzech przyjętych zwyczajowo warunków, gdy tylko będzie to możliwe /spowiedź, Komunia Święta, nawiedzenie kościoła seminaryjnego/

 

 

Penitencjaria Apostolska, czyli jedna z dykasterii Kurii Rzymskiej, wspomagająca papieża w przewodzeniu Kościołowi, do kompetencji której należy między innymi udzielanie w imieniu Ojca Świętego odpustów, stosownym dekretem, na czas trwania Roku Jubileuszowego, do dnia 31 grudnia 2020 roku, udzieliła pielgrzymom nawiedzającym kościół seminaryjny pw. św. Michała Archanioła w Sandomierzu odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami.

 

 

 

Penitencjaria Apostolska

Prot. N. 1424/19/I

 

DEKRET

PENITENCJARIA APOSTOLSKA dla pogłębienia pobożności wiernych i dla zbawienia dusz, na mocy specjalnych upoważnień udzielonych przez Ojca Świętego w Chrystusie i Panu naszym, z Bożej Opatrzności, Franciszka, przychylając się do próśb skierowanych przez Jego Ekscelencję Krzysztofa Nitkiewicza, Biskupa Sandomierskiego, w dwusetną rocznicę Diecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego, łaskawie udziela z nadprzyrodzonych skarbów Kościoła odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami (spowiedź sakramentalna, Komunia święta i modlitwa w intencjach Ojca Świętego) wiernym, którzy szczerze żałując za grzechy i kierując się miłością nawiedzą jako pielgrzymi rektoralny kościół tegoż Seminarium pod wezwaniem Świętego Michała Archanioła od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia roku 2020. Winni tam pobożnie uczestniczyć w obchodach jubileuszowych, albo przynajmniej spędzić określony czas na modlitwie myślnej zakończonej Modlitwą Pańską, wyznaniem wiary i modlitwą za pośrednictwem Najświętszej Maryi Panny i świętego Michała Archanioła. Mogą także ofiarować ten odpust jako pomoc dla dusz w czyśćcu.

Osoby w podeszłym wieku, chorzy i wszyscy, którzy z poważnej przyczyny nie mogą opuszczać domu, włączając się duchowo w obchody jubileuszowe, mogą także uzyskać odpust zupełny, jeśli wzbudzą sobie odrazę do wszelkiego grzechu i intencję, że, gdy to będzie możliwe, wypełnią trzy zwyczajowe warunki, a swoje modlitwy, cierpienia i dolegliwości ofiarują miłosiernemu Bogu.

Aby zaś dostęp o Bożego przebaczenia, uzyskanego na mocy władzy kluczy Kościoła, dzięki miłości duszpasterskiej, mógł być łatwiej osiągalny, Penitencjaria ta usilnie prosi, aby kapłani posiadający odpowiednie uprawnienia do spowiadania, chętnie i wielkodusznie oddawali się sprawowaniu Sakramentu Pokuty.

Niniejsze obowiązuje w tym tyko przypadku. Bez względu na jakiekolwiek inne przeciwne zarządzenia.

Dane w Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, dnia 16 miesiąca grudnia Roku Pańskiego 2019.

 

/-/ Maurus kard. Piacenza

Penitencjarz Większy

/-/ Krzysztof Nykiel

Regens

 

 

 

Penitencjaria Apostolska

Prot. N. 1425/19/I

 

DEKRET

PENITENCJARIA APOSTOLSKA na mocy specjalnych upoważnień udzielonych przez Ojca Świętego w Chrystusie i Panu naszym, z Bożej Opatrzności, Franciszka, łaskawie zezwala Jego Ekscelencji Księdzu Biskupowi Krzysztofowi Nitkiewiczowi, Biskupowi Sandomierskiemu, aby w czasie jubileuszu Wyższego Seminarium Duchownego, wybrawszy dzień dogodny dla wiernych, po zakończeniu obrzędów Mszy świętej, udzielił wszystkim wiernym obecnym, którzy sercem skuszonym i kierowani miłością będą uczestniczyć w tej Mszy świętej, Błogosławieństwa papieskiego i związanego z nim odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (spowiedzi sakramentalnej, Komunii świętej i modlitwy i intencjach Ojca Świętego).

Wierni, którzy pobożnie przyjmą Błogosławieństwo apostolskie, jeśli by nawet z jakiejś rozumnej przyczyny fizycznie nie mogli być obecni w świętych obrzędach, jeśli z pobożną intencją będą w nich uczestniczyć z pośrednictwem telewizji lub radia będą mogli uzyskać odpust zupełny zgodnie z normami prawa.

Bez względu na jakiekolwiek inne przeciwne zarządzenia.

Dane w Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, dnia 16 miesiąca grudnia Roku Pańskiego 2019.

 

/-/ Maurus kard. Piacenza

Penitencjarz Większy

/-/ Krzysztof Nykiel

Regens

 

Katecheza DAR ODPUSTU

JAN PAWEŁ II, DAR ODPUSTU

 

1.         Omówimy dzisiaj temat ściśle związany z sakramentem pokuty i jednocześnie łączący się w sposób szczególny z obchodami Jubileuszu: myślę tutaj o darze odpustu, którego w roku jubileuszowym udziela się z wyjątkową hojnością, zgodnie z zaleceniami bulli Incarnationis mysterium oraz załączonymi do niej rozporządzeniami Penitencjarii Apostolskiej.

Jest to temat nader delikatny: w przeszłości był on źródłem licznych nieporozumień, które doprowadziły nawet do naruszenia jedności między chrześcijanami. W kontekście aktualnych postępów w dziedzinie ekumenizmu Kościół uważa, że ta starożytna praktyka, pojmowana jako istotny wyraz Bożego miłosierdzia, powinna być dobrze rozumiana i przyjmowana. Doświadczenie wskazuje bowiem, że odpusty traktowane były niekiedy z lekceważeniem, co prowadziło do marnowania Bożego daru i rzucało cień na prawdy i wartości zawarte w nauczaniu Kościoła.

2. Punktem wyjścia do zrozumienia istoty odpustu jest bogactwo Bożego miłosierdzia, które objawiło się w krzyżu Chrystusa. Ukrzyżowany Jezus jest wielkim «odpustem» ofiarowanym przez Ojca ludzkości jako przebaczenie win i zaproszenie do synowskiego życia (por. J, 12-13) w Duchu Świętym (por. Ga 4, 6; Rz 5, 5; 8, 15-16).

Jednakże dar ten, zgodnie z logiką przymierza, które stanowi centrum całej ekonomii zbawienia, nie może do nas dotrzeć, jeśli my sami go nie przyjmiemy i nań nie odpowiemy.

W świetle tej zasady nietrudno zrozumieć, że pojednanie z Bogiem, które z jednej strony opiera się na bezinteresownym i obfitym miłosierdziu, z drugiej oznacza żmudny proces, w którym człowiek uczestniczy przez swój osobisty wysiłek, a Kościół przez swe dzieło sakramentalne. Aby uzyskać przebaczenie grzechów popełnionych po chrzcie, ów proces musi znaleźć swoje uwieńczenie w sakramencie pokuty, ale trwa on również po zakończeniu jego celebracji. Człowiek musi być bowiem stopniowo «uzdrowiony» z negatywnych konsekwencji, jakie pozostawił w nim grzech (a które tradycja teologiczna nazywa «karami» i «śladami» grzechu).

3. Teza, że po uzyskaniu przebaczenia sakramentalnego należy jeszcze ponieść kary doczesne, mogłaby się wydawać na pierwszy rzut oka niezbyt spójna. Stary Testament pokazuje nam jednak, że ponoszenie kar wynagradzających po uzyskaniu przebaczenia jest czymś normalnym. Bóg bowiem, który mówi o sobie, że jest «miłosierny i litościwy (...), przebaczający niegodziwość, niewierność, grzech», dodaje: «lecz nie pozostawiający go bez ukarania» (Wj 34, 6-7). W Drugiej Księdze Samuela król Dawid pokornie wyznaje, że popełnił grzech ciężki, dzięki czemu uzyskuje Boże przebaczenie (por. 2 Sm 12, 13), ale nie zwalnia go to od zapowiedzianej kary (por. 2 Sm 12, 11; 16, 21). Ojcowska miłość Boża nie wyklucza kary, choć trzeba ją zawsze pojmować w świetle miłosiernej sprawiedliwości, która przywraca naruszony porządek dla dobra samego człowieka (por. Hbr 12, 4-11).

W takim kontekście kara doczesna oznacza stan cierpienia człowieka, który chociaż jest już pojednany z Bogiem, pozostaje jeszcze naznaczony «śladami» grzechu, które nie pozwalają mu całkowicie otwierać się na łaskę. Dlatego właśnie, aby uzyskać całkowite uzdrowienie, grzesznik wezwany jest do podjęcia drogi oczyszczenia, która doprowadzi go do pełni miłości.

Na tej drodze miłosierdzie Boże wychodzi człowiekowi naprzeciw i ofiaruje mu szczególną pomoc. Kara doczesna spełnia rolę «lekarstwa» w takiej mierze, w jakiej człowiek czuje się wezwany do głębokiego nawrócenia. Taki jest również sens «zadośćuczynienia» wymaganego przez sakrament pokuty.

4. Sens odpustów należy zatem odczytać w kontekście pełnej odnowy człowieka na mocy łaski Chrystusa Odkupiciela przez posługę Kościoła. Historycznie wywodzą się one ze świadomości starożytnego Kościoła, który uważał, że może dać wyraz miłosierdziu Bożemu łagodząc kanoniczne pokuty zadane dla sakramentalnego odpuszczenia grzechów. Jednakże temu łagodzeniu odpowiadało zawsze podjęcie zobowiązań osobistych i wspólnotowych, które zastępczo spełniały «uzdrowicielską» funkcję kary.

Możemy teraz zrozumieć, że «odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych» (Enchiridion indulgentiarum, Normae de indulgentiis, Libreria Editrice Vaticana 1999, s. 21; por. KKK, 1471).

Istnieje zatem skarb Kościoła, który poprzez odpusty jest niejako «rozdzielany». Tego rozdzielania nie należy pojmować jako swego rodzaju mechanicznej dystrybucji, tak jakby chodziło o «rzeczy». Jest ono raczej wyrazem pełnej ufności Kościoła, że jest wysłuchiwany przez Ojca, gdy ze względu na zasługi Chrystusa, a także — za Jego przyzwoleniem — na zasługi Matki Boskiej i świętych, prosi Go o zmniejszenie lub przekreślenie bolesnego aspektu kary, pogłębiając jej wymiar leczniczy poprzez inne rodzaje działania łaski. W niezgłębionej tajemnicy Bożej mądrości ten dar wstawiennictwa może być użyteczny również dla wiernych zmarłych, którzy korzystają z jego owoców stosownie do swej sytuacji.

5. Widzimy więc, że odpusty nie są nigdy swoistą «zniżką» zwalniającą z obowiązku nawrócenia, ale raczej stanowią pomoc w bardziej zdecydowanym, ofiarnym i radykalnym realizowaniu tej powinności. Jest ona tak ważna, że stan duchowy potrzebny do uzyskania odpustu zupełnego wyklucza «wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego» (Enchiridion indulgentiarum, s. 25).

Jest zatem w błędzie ten kto sądzi, że można otrzymać ten dar po wykonaniu kilku zwykłych czynności zewnętrznych. Przeciwnie, są one wymagane jako wyraz nawrócenia i wsparcie na tej drodze. Ukazują w sposób szczególny wiarę w obfitość Bożego miłosierdzia oraz we wspaniałą rzeczywistość komunii, którą Chrystus urzeczywistnił, jednocząc z sobą w sposób nierozerwalny Kościół jako swoje Ciało i Oblubienicę.

29.09.1999 r.

Dziś narodził się Chrystus!

Czas Narodzenia Pańskiego jest wyjątkowy. Światła lampek na choinkach i licznych bombek oraz łańcuchów tworzą niepowtarzalny klimat. Ale nie możemy zatrzymać się tylko na zewnętrznej sferze. To Dzień narodzin Jezusa Chrystusa! W tym dniu celebrowana jest Msza św. o niecodziennej porze, bo o północy (zwana Pasterką). Tej wyjątkowej Mszy św. w odnowionej Bazylice Katedralnej w Sandomierzu przewodniczył ks. bp Krzysztof Nitkiewicz. W homilii mówił, że Pan Jezus nie może być "lokatorem", którego zapraszamy na czas Świąt, bo tak wypada. Ale musi On mieszkać z nami przez cały czas. Boże Narodzenie ma być impulsem do otwarcia się na potrzeby drugiego człowieka, wszak wielu ludzi spędza ten czas w samotności. Chrześcijanin ma odnajdywać takich ludzi i spieszyć im z pomocą. 

List Rektora WSD - św. Szczepan 2019

 
 

Słowo Rektora

Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu

na Święto św. Szczepana 2019 r.

 

 

Drodzy Bracia i Siostry!

Zadaniem Szczepana jako diakona było pełnienie dzieł miłosierdzia na rzecz biednych oraz głoszenie słowa Bożego. Jednej i drugiej działalności poświęcił się tak bezgranicznie i żarliwie, że gotów był ponieść wszystkie tego konsekwencje. Gdyby zrezygnował z głoszenia trudnej i wymagającej prawdy, być może mógłby żyć w spokoju, może uratowałby swoje życie. Jednak głębokie przekonanie o słuszności tego, co robił i co wyznawał, nakazało mu podejmować ofiarnie czyny miłości i głosić słowa pełne Bożej mądrości.

Słuchając opisu o okrutnym ukamienowaniu św. Szczepana, którego dzisiaj wspominamy w atmosferze radosnych świąt Bożego Narodzenia, stawiamy pytanie: skąd pochodziła jego niezłomność i determinacja, skąd czerpał siły do stawienia czoła swoim prześladowcom? Odpowiedź słyszymy co roku tę samą: jego odwaga płynęła z łaski i mocy Ducha Świętego.

Ten sam Duch Pański spoczął na Jezusie, aby ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; aby uciśnionych odsyłał wolnymi, aby obwoływał rok łaski od Pana (por. Łk 4,18n; Iz 61,1n) na wzór starotestamentalnego roku jubileuszowego, który miano obchodzić w Izraelu co 50 lat.

Jubileusz Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu

Bullą Ex imposita Nobis z 1818 roku papież Pius VII powołał do istnienia naszą diecezję, a dwa lata później, 7 listopada 1820 roku, uroczyście zainaugurowano pierwszy rok studiów w sandomierskim seminarium. Od tego momentu, pod opieką Maryi Niepokalanej i św. Józefa oraz patronatem św. Stanisława Kostki, nasze seminarium istnieje nieprzerwanie do dnia dzisiejszego.

Zatem nasz list kierujemy do Was na progu jubileuszu 200-lecia istnienia Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Jubileusz jest „rokiem łaski”, rokiem odpuszczenia grzechów, a także kar za grzechy, rokiem pojednania pomiędzy zwaśnionymi, rokiem nawrócenia, pokuty i wzmożonej modlitwy. Z radością informujemy, że z racji jubileuszu Penitencjaria Apostolska udzieliła odpustu zupełnego, który będzie można uzyskać w kościele seminaryjnym św. Michała Archanioła od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 roku. Zapraszamy wszystkich, indywidulanie i w grupach, wraz z Waszymi duszpasterzami do nawiedzenia naszego kościoła i skorzystania z tego daru. To wielkie wezwanie dla nas do nawrócenia i zbliżenia się do Boga, a szczególnie do jeszcze gorliwszej modlitwy w intencji nowych, licznych i świętych powołań do naszego seminarium.

Jubileusz to także radość. Chodzi tu nie tylko o radość czysto wewnętrzną, ale o radość, która objawia się na zewnątrz poprzez gotowość do wzajemnej pomocy i służby we wspólnocie, w postawie aktywnej i odpowiedzialnej, z wykorzystaniem posiadanych darów i charyzmatów. Do takiej radości, wraz z nami, zapraszamy już dzisiaj wszystkich.

Tożsamość i misja Seminarium

„Wyższe seminarium duchowne jest środowiskiem formacji kandydatów do prezbiteratu (…) i choć jest tylko rzeczywistością przejściową, stanowi wspólnotę o ogromnym znaczeniu dla całej drogi życia i posługi przyszłych pasterzy Kościoła (...). W świetle Ewangelii seminarium (…) jest w Kościele swoistą kontynuacją wspólnoty apostołów zgromadzonych wokół Jezusa, słuchających Jego słów, przygotowujących się do przeżycia Paschy, oczekujących na dar Ducha, by podjąć powierzoną sobie misję (...). Początkiem i centrum wspólnoty seminaryjnej jest Osoba Mistrza, który powołuje. Dlatego celem wspólnoty seminaryjnej nie jest bycie nawzajem ze sobą czy dla samych siebie, ale bycie „dla” i „ze względu na” Chrystusa. Seminarium (…) oznacza przestrzeń, gdzie w codzienności spotyka się i poznaje Jezusa, Jego słowa i znaki” (Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia).

Cieszymy się, że w ciągu swojej dwustuletniej historii Wyższe Seminarium Duchowne w Sandomierzu wykształciło i przygotowało do kapłaństwa ponad 2500 absolwentów. Dziękujemy Panu Bogu, że sandomierskie seminarium w swej historii stało się miejscem dojrzewania do świętości licznych członków tej wspólnoty. Należeli do niej błogosławieni męczennicy II wojny światowej: ks. Antoni Rewera, ks. Władysław Miegoń, ks. Kazimierz Grelewski, ks. Stefan Grelewski, ks. Kazimierz Sykulski, ks. Franciszek Rosłaniec, ks. Bolesław Strzelecki. Jej członkami byli również kandydaci na ołtarze – słudzy Boży: bp Piotr Gołębiowski, ks. Wincenty Granat, ks. Antoni Tworek i ks. Roman Kotlarz.

Nasza wspólnota wkracza w kolejne lata ze świadomością swojej misji kontynuowania wspólnoty apostołów zgromadzonych wokół Jezusa. Pragniemy nadal dokładać wszelkich starań, by kształtować oraz wychowywać mądrych i odpowiedzialnych kapłanów, otwartych na wyzwania współczesności, gotowych na co dzień świadczyć o Chrystusie Panu, zdolnych do pracy na rzecz Kościoła oraz naszej Ojczyzny.

W duchu wdzięczności i zawierzenia

Jubileusz to przede wszystkim czas szczególnej łaski, czyli daru wypływającego z dobroci Bożej oraz naszej wdzięczności.

Wspólnota seminaryjna przede wszystkim oddaje chwałę i składa dziękczynienie Chrystusowi Dobremu Pasterzowi, który powołuje. W pokorze prosimy, by w klimacie wiary katolickich rodzin rodziły się i umacniały liczne powołania do pracy bez znużenia w winnicy Pana; by zaproszenie ze strony Jezusa: Pójdź za Mną! spotykało się z pozytywną odpowiedzią młodych i potwierdzało się w przekraczaniu progu seminaryjnego domu. Świat potrzebuje wielu gorliwych i świętych kapłanów, by Chrystusową prawdę głosili słowem, przykładem i życiem.

Ze szczególną wdzięcznością przywołujemy założycieli seminarium – biskupów Szczepana Hołowczyca i Adama Prospera Burzyńskiego oraz wszystkich następnych biskupów, którzy troszczyli się o naszą uczelnię.

Pragniemy wyrazić szczególne uznanie wszystkim rektorom, ojcom duchownym, przełożonym i wykładowcom, którzy przez lata zabiegali o dojrzały kształt wychowawczy i naukowy seminarium, o jego wierność Bożej prawdzie i tradycjom naszej Ojczyzny. Dopiero z perspektywy czasu wyraźnie dostrzegamy, jak wielu wspaniałych przełożonych i wychowawców formowało sandomierskich kapłanów.

Piękną kartę w historii naszej uczelni zapisało Zgromadzenie Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej, którego siostry od 1908 roku do dnia dzisiejszego pełnią swoją posługę oraz wiele osób świeckich. Pamiętamy także o bogatym dziedzictwie Panien Benedyktynek, w których klasztorze od 1904 roku mieści się seminarium oraz dziękujemy za ich modlitwy i owoce pracy, z których korzystają pokolenia alumnów aż do dnia dzisiejszego.

 Dziękujemy Przyjaciołom naszego seminarium oraz wszystkim, którzy hojnie wspierali i wspierają nas duchowo i materialnie. Pamiętamy o Was w modlitwie i chwalimy Boga, bo wiemy, że przez to, co czynicie uwidacznia się działanie Jego łaski w nas przez Was. Wszystkie otrzymane dary, przede wszystkim duchowe, skłaniają nas do radości oraz do wyśpiewania Bogu Te Deum za 200 lat istnienia i działania sandomierskiego seminarium.

Jubileusz to także wezwanie do rachunku sumienia i przeproszenia Boga za niewierności, za niewykorzystane okazje do czynienia dobra i nie w pełni wykorzystane Boże dary. Motyw pokuty i odpuszczenia grzechów był zawsze obecny w przeżywaniu jubileuszów kościelnych. Darowanie i odpuszczenie win oraz przebaczenie warunkuje bowiem prawdziwą odnowę życia, by z nadzieją patrzeć w przyszłość. Uwielbiać i przepraszać Boga pragniemy przez cały jubileuszowy rok na codziennej wieczornej adoracji Najświętszego Sakramentu w seminaryjnym kościele. Dzisiaj szczególnie potrzeba nam Chrystusowej siły i odwagi, gdy nieraz  trzeba zachować zimną krew w sytuacji, gdy wydaje się, że jako wierzący chrześcijanie przegrywamy, że nawet przegrywa sam Bóg. Ostatnie słowo należy jednak do Niego. Nadzieja jest w Nim, i tylko w Nim.

Ocena historii pozwala lepiej zrozumieć teraźniejszość, a ta z kolei zachęca do zastanowienia się nad perspektywami na przyszłość. W ten sposób lepiej uświadamiamy sobie swoje powołanie i czas dany przez Boga, który winniśmy uświęcać naszym życiem i naszą pracą tak, aby w nim był obecny kochający i zbawiający Chrystus. Obyśmy wszyscy jak najlepiej umieli wykorzystać wszystkie nasze możliwości do tego celu.

Refleksja nad przeszłością to również okazja do wspomnienia tych, którzy od nas odeszli tworząc bogatą historię naszej wspólnoty. Wielu z nich było bliskich naszemu sercu i stanowili przez lata część naszego życia. Pragniemy im modlitwą podziękować za wartości i dobro, które nam przekazali. Wiara w Chrystusa zmartwychwstałego daje nadzieję na spotkanie z nimi w niebie.

Zawierzamy kolejne lata istnienia naszego seminarium Niepokalanej Maryi, głównej patronce naszej Alma Mater: Ty, najlepsza Matko, chroń nas od złego. Upraszaj nam łaski potrzebne do przemiany i uzdrowienia. Prowadź po drogach życiowego powołania i posługuj się nami do budowania Królestwa Twojego Syna Jezusa Chrystusa - jedynego Zbawiciela świata, od którego pochodzi wszelkie dobro, prawda i życie.

Drodzy Bracia i Siostry, Przyjaciele naszego Seminarium Duchownego!

Historia życia i męczeństwa św. Szczepana ukazuje człowieka odpowiedzialnego, a tym samym uczy nas i zachęca do podejmowania odpowiedzialności za swoje życie, za niełatwe często wybory i decyzje. Na taką odpowiedzialność człowiek może się jednak zdobyć tylko wtedy, gdy odkrył swoje powołanie, poznał cel i sens swojego życia. Tylko „wpatrując się w niebo”, wyznawca Jezusa Chrystusa postępuje odpowiedzialnie wobec siebie samego i innych osób, solidaryzuje się z nimi, otacza je troską, ale nie tylko w potrzebach materialnych, lecz przede wszystkim w poszukiwaniu prawdziwej, godnej człowieka drogi życia. To zadanie dla nas wszystkich na kolejne dni zbliżającego się Nowego Roku Pańskiego.

Tajemnica Bożego Narodzenia to tajemnica pokornej Miłości. Bóg uniżył samego siebie przyjmując ludzkie ciało. Dzięki temu możemy doświadczyć bliskości i dobroci Boga. Niech te święta staną się dla Was rzeczywistym doświadczeniem Bożej Miłości w Jezusie Chrystusie. W imieniu całej wspólnoty Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu, profesorów i wychowawców, pracowników świeckich, sióstr zakonnych oraz diakonów i alumnów, składam najserdeczniejsze życzenia, aby radość spotkania Nowonarodzonego Jezusa wypełniła Waszą codzienność i promieniowała na spotkanych ludzi. Niech Boży Syn obdarza was licznymi łaskami w każdym dniu nadchodzącego Nowego Roku.

 

 

Ks. dr Rafał Kułaga

Rektor WSD w Sandomierzu

1 2 3 4
...
43 »
© Wyższe Seminarium Duchowne w Sandomierzu
wykonanie: e-parafia.net