ul. Żeromskiego 6, 27-600 Sandomierz 15 832 04 26, fax: 15 832 27 08

Aktualności

Modlitwa za chorych

W orędziu na XXVIII Światowy Dzień Chorego papież Franciszek napisał: Osobom przeżywającym przygnębienie z powodu swojej sytuacji słabości i bólu Jezus Chrystus nie narzuca przepisów prawa, ale oferuje swoje miłosierdzie czyli samego siebie jako odnawiającą moc. Jezus patrzy na poranione człowieczeństwo. W orędziu papież podkreśla także rolę rodziny, która cierpi i również potrzebuje pociechy i bliskości.

Obchody diecezjalne odbyły się w Sandomierzu. Mszy Świętej w kościele seminaryjnym przewodniczył ks. bp Krzysztof Nitkiewicz, który podczas homilii przypomniał słowa Ojca Świętego Franciszka: rzeczownik osoba zawsze pojawia się przed przymiotnikiem chory.
Po homilii biskupi oraz kapłani udzielili sakramentu namaszczenia chorych osobom przybyłym do świątyni  seminaryjnej, wśród nich było wielu chorych oraz osób w podeszłym wieku. Na zakończenie Eucharystii odmówiono modlitwy w celu uzyskania odpustu, który można uzyskiwać w kościele seminaryjnym z racji 200-lecia seminarium duchowego.

Dzień skupienia

W niedzielę 9 lutego w naszym seminarium odbył się dzień skupienia. Jednakże tym razem nie było konferencji. Pracujący na parafii księża nie mają prowadzonych dni skupienia i sami muszą zatroszczyć się o ich zorganizowanie oraz dobre przeżycie. Dlatego nasi ojcowie duchowni zaproponowali, abyśmy w ramach przygotowania do tego wyzwania wyruszyli na pustynię indywidualnie. Oczywiście pomagali nam w tym. 
Najpierw w sobotę wieczorem ojciec Rafał wytłumaczył jak właściwie podejść do tematu, a także przekazał nam pomoce do medytacji niedzielnej Ewangelii. Następny dzień rozpoczęła kilkugodzinna adoracja Najświętszego Sakramentu, podczas której klerycy mogli się modlić według własnego planu. Natomiast po obiedzie wszyscy zebrali się na auli, aby podzielić się tym, co Bóg w swym Słowie do każdego powiedział. Całość zwieńczyła wspólna Eucharystia pod przewodnictwem ojca Szymona, który wygłosił także homilię.

Uroczystość ku czci św. Tomasza z Akwinu

Tradycja spotkań naukowych w naszym seminarium z okazji wspomnienia św. Tomasza z Akwinu, pielęgnowana jest od wielu lat. W tym roku miała ona szczególny charakter ze względu  na jubileusz 200-lecia istnienia naszej uczelni. 25 stycznia, w święto Nawrócenie św. Pawła, zebraliśmy się w Kościele seminaryjnym na wspólnej Eucharystii, aby wspominać Doktora Anielskiego. Zgromadzeniu przewodniczył ks. bp senior Edward Frankowski, wraz z nim Mszę św. koncelebrowali: ks. rektor, wykładowcy naszego seminarium, księża dziekani, neoprezbiterzy oraz zaprzyjaźnieni kapłani. We Mszy uczestniczyli przyjaciele naszego seminarium oraz siostry zakonne. Homilię wygłosił ks. prof. dr hab. Stanisław Hałas SCJ zawracając uwagę na historię życia oraz posłannictwo św. Pawła i św. Tomasza. 
Po wspólnej Eucharystii w auli wysłuchaliśmy wykładu. Ks. prof. Hałas - Dyrektor Instytutu Nauk Biblijnych w UPJP II w Krakowie w wykładzie zatytułowanym "Jubileusz w tradycji biblijnej" ukazał biblijne źródła praktyki jubileuszowej w Kościele. Przedstawił w jaki sposób jubileusz był rozumiany w na przestrzeni wieków oraz jak jest przeżywany współcześnie, kończąc przykładem ogłoszonego przez papieża Franciszka Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia.
Po wykładzie był czas na dyskusję i pytania. Całość spotkania podsumował ks. bp Krzysztof Nitkiewicz podkreślając geniusz, jakim św. Tomasz z Akwinu został obdarzony przez Boga. – On miał dobrych mistrzów i sam był mistrzem dla wielu – zauważył biskup.

Modlitwa o jedność

W trwającym Tygodniu Modlitw o Jedność Chrześcijan, 24 stycznia, w kaplicy seminaryjnej modliliśmy się wraz z naszym księdzem biskupem Krzysztofem Nitkiewiczem o jedność dla podzielonych chrześcijan. Ks. bp celebrował Mszę świętą wraz z kapłanami posługującymi w seminarium. Przypomniał, że mimo wielu kroków już poczynionych w kierunku jedności chrześcijan, wielu uważa, że już więcej nie można nic zrobić. Różnimy się w sprawach doktryny, ważności święceń i sakramentów, ale powinniśmy wykazywać naszą troskę o sprawy ekumenizmu. Niektórzy sądzą, że skoro w naszej okolicy nie ma wiernych innych wyzwań, to nie ma potrzeby modlitwy w intencji jedności. Jest to jednak sprawa nas wszystkich. Wzorem do naśladowania może być św. Franciszek Salezy, który gdy nie mógł głosić kazań, gdy był odrzucany, to umieszczał w drzwiach domów fragmenty Pisma Świętego i myśli do rozważania swoim wiernym. Niczego nie robił na siłę, do niczego nie zmuszał; jedynie zachęcał mimo trudnych sytuacji i konfliktów jakie go spotkały podczas posługi jako biskupa Genewy.
Wieczorem uczestniczyliśmy w koncercie prawosławnych hymnów liturgicznych, pieśni i kolęd oraz modlitwie o jedność w Bazylice Katedralnej.
Dzień wcześniej podczas nabożeństwa połączonego ze śpiewem kanonów Taize, polecaliśmy Panu Bogu sprawę jedności chrześcijan.

Diakoni obsługiwali stoły

Już po raz ostatni nasi diakoni posługiwali przy stołach. Ostatnia posługa na refektarzu kleryckim diakonów to ważne wydarzenie, ponieważ to najstarsi obsługują młodszych. Najstarsi bracia już za niedługo udadzą się do swoich pierwszych parafii na praktykę diakońską. Prosimy o modlitwę w intencji diakonów naszej diecezji.

Jubileuszowy Odpust zupełny

Z racji Jubileuszu 200-lecia istnienia Wyższego Seminarium Duchownego od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r. w kościele seminaryjnym św. Michała Archanioła można uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami: tzn. spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego. Odpust można zyskać jeden w ciągu dnia i ofiarować za siebie lub jako pomoc dla dusz w czyśćcu.
 
W roku jubileuszowym zapraszamy do kościoła seminaryjnego na codzienną wieczorną adorację Najświętszego Sakramentu od godz. 19.00 do 21.00.

 

 

JUBILEUSZOWY ODPUST ZUPEŁNY

 

dla nawiedzających kościół seminaryjny

pw. św. Michała Archanioła w Sandomierzu

od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r.

 

 

Odpust mogą zyskać wierni, którzy nawiedzą kościół seminaryjny i będą tam pobożne uczestniczyć w obchodach jubileuszowych, albo przynajmniej spędzą określony czas na modlitwie, kończąc ją odmówieniem: Ojcze nasz, Wierzę w Boga oraz modlitwy do Najświętszej Maryi Panny i św. Michała Archanioła.

Pozostałe warunki zyskania odpustu:

·         spowiedź sakramentalna /odprawiona wcześniej/

·         zerwanie z przywiązaniem do jakiegokolwiek grzechu

·         przyjęcie Komunii Świętej

·         modlitwa w intencjach Ojca Świętego

Odpust można zyskać jeden w ciągu dnia i ofiarować za siebie lub jako pomoc dla dusz w czyśćcu.

 

Osoby w podeszłym wieku, chorzy i wszyscy, którzy z poważnej przyczyny nie mogą opuszczać domu, mogą także uzyskać odpust zupełny pod następującymi warunkami:

·         zerwanie z przywiązaniem do jakiegokolwiek grzechu

·         łączność duchową z obchodami jubileuszowymi poprzez ofiarowanie Bogu swojej modlitwy i cierpienia oraz doświadczanych niedogodności życia

·         modlitwa w intencjach Ojca Świętego

·         wzbudzenie pragnienia wypełnienia trzech przyjętych zwyczajowo warunków, gdy tylko będzie to możliwe /spowiedź, Komunia Święta, nawiedzenie kościoła seminaryjnego/

 

 

Penitencjaria Apostolska, czyli jedna z dykasterii Kurii Rzymskiej, wspomagająca papieża w przewodzeniu Kościołowi, do kompetencji której należy między innymi udzielanie w imieniu Ojca Świętego odpustów, stosownym dekretem, na czas trwania Roku Jubileuszowego, do dnia 31 grudnia 2020 roku, udzieliła pielgrzymom nawiedzającym kościół seminaryjny pw. św. Michała Archanioła w Sandomierzu odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami.

 

 

 

Penitencjaria Apostolska

Prot. N. 1424/19/I

 

DEKRET

PENITENCJARIA APOSTOLSKA dla pogłębienia pobożności wiernych i dla zbawienia dusz, na mocy specjalnych upoważnień udzielonych przez Ojca Świętego w Chrystusie i Panu naszym, z Bożej Opatrzności, Franciszka, przychylając się do próśb skierowanych przez Jego Ekscelencję Krzysztofa Nitkiewicza, Biskupa Sandomierskiego, w dwusetną rocznicę Diecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego, łaskawie udziela z nadprzyrodzonych skarbów Kościoła odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami (spowiedź sakramentalna, Komunia święta i modlitwa w intencjach Ojca Świętego) wiernym, którzy szczerze żałując za grzechy i kierując się miłością nawiedzą jako pielgrzymi rektoralny kościół tegoż Seminarium pod wezwaniem Świętego Michała Archanioła od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia roku 2020. Winni tam pobożnie uczestniczyć w obchodach jubileuszowych, albo przynajmniej spędzić określony czas na modlitwie myślnej zakończonej Modlitwą Pańską, wyznaniem wiary i modlitwą za pośrednictwem Najświętszej Maryi Panny i świętego Michała Archanioła. Mogą także ofiarować ten odpust jako pomoc dla dusz w czyśćcu.

Osoby w podeszłym wieku, chorzy i wszyscy, którzy z poważnej przyczyny nie mogą opuszczać domu, włączając się duchowo w obchody jubileuszowe, mogą także uzyskać odpust zupełny, jeśli wzbudzą sobie odrazę do wszelkiego grzechu i intencję, że, gdy to będzie możliwe, wypełnią trzy zwyczajowe warunki, a swoje modlitwy, cierpienia i dolegliwości ofiarują miłosiernemu Bogu.

Aby zaś dostęp o Bożego przebaczenia, uzyskanego na mocy władzy kluczy Kościoła, dzięki miłości duszpasterskiej, mógł być łatwiej osiągalny, Penitencjaria ta usilnie prosi, aby kapłani posiadający odpowiednie uprawnienia do spowiadania, chętnie i wielkodusznie oddawali się sprawowaniu Sakramentu Pokuty.

Niniejsze obowiązuje w tym tyko przypadku. Bez względu na jakiekolwiek inne przeciwne zarządzenia.

Dane w Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, dnia 16 miesiąca grudnia Roku Pańskiego 2019.

 

/-/ Maurus kard. Piacenza

Penitencjarz Większy

/-/ Krzysztof Nykiel

Regens

 

 

 

Penitencjaria Apostolska

Prot. N. 1425/19/I

 

DEKRET

PENITENCJARIA APOSTOLSKA na mocy specjalnych upoważnień udzielonych przez Ojca Świętego w Chrystusie i Panu naszym, z Bożej Opatrzności, Franciszka, łaskawie zezwala Jego Ekscelencji Księdzu Biskupowi Krzysztofowi Nitkiewiczowi, Biskupowi Sandomierskiemu, aby w czasie jubileuszu Wyższego Seminarium Duchownego, wybrawszy dzień dogodny dla wiernych, po zakończeniu obrzędów Mszy świętej, udzielił wszystkim wiernym obecnym, którzy sercem skuszonym i kierowani miłością będą uczestniczyć w tej Mszy świętej, Błogosławieństwa papieskiego i związanego z nim odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (spowiedzi sakramentalnej, Komunii świętej i modlitwy i intencjach Ojca Świętego).

Wierni, którzy pobożnie przyjmą Błogosławieństwo apostolskie, jeśli by nawet z jakiejś rozumnej przyczyny fizycznie nie mogli być obecni w świętych obrzędach, jeśli z pobożną intencją będą w nich uczestniczyć z pośrednictwem telewizji lub radia będą mogli uzyskać odpust zupełny zgodnie z normami prawa.

Bez względu na jakiekolwiek inne przeciwne zarządzenia.

Dane w Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, dnia 16 miesiąca grudnia Roku Pańskiego 2019.

 

/-/ Maurus kard. Piacenza

Penitencjarz Większy

/-/ Krzysztof Nykiel

Regens

 

Styczniowy dzień skupienia

W Niedzielę Chrztu Pańskiego przeżywaliśmy styczniowy dzień skupienia, który prowadził ks. dr Adam Kopeć - wykładowca w naszym seminarium. Ksiądz Adam wyjaśnił nam jak ważna jest dbałość o Eucharystię. Podczas kazań mogliśmy usłyszeć "Kto" ukrywa się w Eucharystii, jaką należy przyjąć postawę wewnętrzną podczas przyjmowania Komunii Świętej oraz tego, co się wtedy dokonuje. Punktem kulminacyjnym dnia skupienia była wspólna Eucharystia.

Kolędnicy dla Amazonii

W parafii. pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnobrzegu-Serbinowie odbyło się spotkanie kolędników misyjnych z całej diecezji sandomierskiej. Mszę św., której przewodniczył ks. bp Jan Wątroba - biskup rzeszowski koncelebrowali: ks. bp Krzysztof Nitkiewicz oraz kapłani z diecezji. W homilii ksiądz biskup Jan mówił jak ważne jest podtrzymywanie dobrej tradycji kolędowania. Kolędnicy zawsze przynoszą radość ludziom, do których się udają. Wspomniał także o tym, jak potrzebna jest pomoc mieszkańcom Amazonii, gdzie brakuje głosicieli Ewangelii oraz jak istotna jest nasza modlitwa za nich. Po Mszy św. miały miejsce jasełka przygotowane przez dzieci ze Szkoły Podstawowej w Komorowie. Spotkanie zakończyła wspólna agapa.

Kolędowanie z przyjaciółmi

11 stycznia w naszej wspólnocie miało miejsce radosne spotkanie. Jak co roku do naszego seminarium przybyli goście ze Stowarzyszenia Przyjaciół WSD w Sandomierzu.

Spotkanie rozpoczęliśmy Mszą Świętą, której przewodniczył i homilię wygłosił ks. dr Rafał Kułaga - rektor WSD. Wraz z nim Mszę koncelebrowali księża z zarządu.

Po Mszy nasi Przyjaciele zostali zaproszeni na refektarz, gdzie ksiądz rektor wraz z dziekanem alumnatu złożyli życzenia. Koordynator Stowarzyszenia Przyjaciół wyraził wdzięczność za działalność parafialnych Kół Stowarzyszenia Seminarium. Głos zabrali także przedstawiciele Przyjaciół. Następnie był czas na życzenia indywidualne przy łamaniu się opłatkiem oraz rozmowy przy kawie i ciastku.

O godzinie 17.00 rozpoczął się w seminaryjnym kościele Koncert kolęd. Zebrani mogli usłyszeć znane i lubiane kolędy oraz pastorałki w wykonaniu chóru Cantate Domino z parafii Matki Bożej Saletyńskiej w Ostrowcu Świętokrzyskim, chóru alumnów WSD w Sandomierzu oraz połączonych zespołów. Na zakończenie koncertu wszyscy zgromadzeni zaśpiewali wspólnie kolędę Bóg się rodzi.

Ostatnim punktem spotkania była wspólna kolacja na seminaryjnym refektarzu, podczas której atmosferę umilali śpiewem kolęd klerycy: Damian Surowiec, Albert Bujak oraz Piotr Żurawski.

Katecheza DAR ODPUSTU

JAN PAWEŁ II, DAR ODPUSTU

 

1.         Omówimy dzisiaj temat ściśle związany z sakramentem pokuty i jednocześnie łączący się w sposób szczególny z obchodami Jubileuszu: myślę tutaj o darze odpustu, którego w roku jubileuszowym udziela się z wyjątkową hojnością, zgodnie z zaleceniami bulli Incarnationis mysterium oraz załączonymi do niej rozporządzeniami Penitencjarii Apostolskiej.

Jest to temat nader delikatny: w przeszłości był on źródłem licznych nieporozumień, które doprowadziły nawet do naruszenia jedności między chrześcijanami. W kontekście aktualnych postępów w dziedzinie ekumenizmu Kościół uważa, że ta starożytna praktyka, pojmowana jako istotny wyraz Bożego miłosierdzia, powinna być dobrze rozumiana i przyjmowana. Doświadczenie wskazuje bowiem, że odpusty traktowane były niekiedy z lekceważeniem, co prowadziło do marnowania Bożego daru i rzucało cień na prawdy i wartości zawarte w nauczaniu Kościoła.

2. Punktem wyjścia do zrozumienia istoty odpustu jest bogactwo Bożego miłosierdzia, które objawiło się w krzyżu Chrystusa. Ukrzyżowany Jezus jest wielkim «odpustem» ofiarowanym przez Ojca ludzkości jako przebaczenie win i zaproszenie do synowskiego życia (por. J, 12-13) w Duchu Świętym (por. Ga 4, 6; Rz 5, 5; 8, 15-16).

Jednakże dar ten, zgodnie z logiką przymierza, które stanowi centrum całej ekonomii zbawienia, nie może do nas dotrzeć, jeśli my sami go nie przyjmiemy i nań nie odpowiemy.

W świetle tej zasady nietrudno zrozumieć, że pojednanie z Bogiem, które z jednej strony opiera się na bezinteresownym i obfitym miłosierdziu, z drugiej oznacza żmudny proces, w którym człowiek uczestniczy przez swój osobisty wysiłek, a Kościół przez swe dzieło sakramentalne. Aby uzyskać przebaczenie grzechów popełnionych po chrzcie, ów proces musi znaleźć swoje uwieńczenie w sakramencie pokuty, ale trwa on również po zakończeniu jego celebracji. Człowiek musi być bowiem stopniowo «uzdrowiony» z negatywnych konsekwencji, jakie pozostawił w nim grzech (a które tradycja teologiczna nazywa «karami» i «śladami» grzechu).

3. Teza, że po uzyskaniu przebaczenia sakramentalnego należy jeszcze ponieść kary doczesne, mogłaby się wydawać na pierwszy rzut oka niezbyt spójna. Stary Testament pokazuje nam jednak, że ponoszenie kar wynagradzających po uzyskaniu przebaczenia jest czymś normalnym. Bóg bowiem, który mówi o sobie, że jest «miłosierny i litościwy (...), przebaczający niegodziwość, niewierność, grzech», dodaje: «lecz nie pozostawiający go bez ukarania» (Wj 34, 6-7). W Drugiej Księdze Samuela król Dawid pokornie wyznaje, że popełnił grzech ciężki, dzięki czemu uzyskuje Boże przebaczenie (por. 2 Sm 12, 13), ale nie zwalnia go to od zapowiedzianej kary (por. 2 Sm 12, 11; 16, 21). Ojcowska miłość Boża nie wyklucza kary, choć trzeba ją zawsze pojmować w świetle miłosiernej sprawiedliwości, która przywraca naruszony porządek dla dobra samego człowieka (por. Hbr 12, 4-11).

W takim kontekście kara doczesna oznacza stan cierpienia człowieka, który chociaż jest już pojednany z Bogiem, pozostaje jeszcze naznaczony «śladami» grzechu, które nie pozwalają mu całkowicie otwierać się na łaskę. Dlatego właśnie, aby uzyskać całkowite uzdrowienie, grzesznik wezwany jest do podjęcia drogi oczyszczenia, która doprowadzi go do pełni miłości.

Na tej drodze miłosierdzie Boże wychodzi człowiekowi naprzeciw i ofiaruje mu szczególną pomoc. Kara doczesna spełnia rolę «lekarstwa» w takiej mierze, w jakiej człowiek czuje się wezwany do głębokiego nawrócenia. Taki jest również sens «zadośćuczynienia» wymaganego przez sakrament pokuty.

4. Sens odpustów należy zatem odczytać w kontekście pełnej odnowy człowieka na mocy łaski Chrystusa Odkupiciela przez posługę Kościoła. Historycznie wywodzą się one ze świadomości starożytnego Kościoła, który uważał, że może dać wyraz miłosierdziu Bożemu łagodząc kanoniczne pokuty zadane dla sakramentalnego odpuszczenia grzechów. Jednakże temu łagodzeniu odpowiadało zawsze podjęcie zobowiązań osobistych i wspólnotowych, które zastępczo spełniały «uzdrowicielską» funkcję kary.

Możemy teraz zrozumieć, że «odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych» (Enchiridion indulgentiarum, Normae de indulgentiis, Libreria Editrice Vaticana 1999, s. 21; por. KKK, 1471).

Istnieje zatem skarb Kościoła, który poprzez odpusty jest niejako «rozdzielany». Tego rozdzielania nie należy pojmować jako swego rodzaju mechanicznej dystrybucji, tak jakby chodziło o «rzeczy». Jest ono raczej wyrazem pełnej ufności Kościoła, że jest wysłuchiwany przez Ojca, gdy ze względu na zasługi Chrystusa, a także — za Jego przyzwoleniem — na zasługi Matki Boskiej i świętych, prosi Go o zmniejszenie lub przekreślenie bolesnego aspektu kary, pogłębiając jej wymiar leczniczy poprzez inne rodzaje działania łaski. W niezgłębionej tajemnicy Bożej mądrości ten dar wstawiennictwa może być użyteczny również dla wiernych zmarłych, którzy korzystają z jego owoców stosownie do swej sytuacji.

5. Widzimy więc, że odpusty nie są nigdy swoistą «zniżką» zwalniającą z obowiązku nawrócenia, ale raczej stanowią pomoc w bardziej zdecydowanym, ofiarnym i radykalnym realizowaniu tej powinności. Jest ona tak ważna, że stan duchowy potrzebny do uzyskania odpustu zupełnego wyklucza «wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego» (Enchiridion indulgentiarum, s. 25).

Jest zatem w błędzie ten kto sądzi, że można otrzymać ten dar po wykonaniu kilku zwykłych czynności zewnętrznych. Przeciwnie, są one wymagane jako wyraz nawrócenia i wsparcie na tej drodze. Ukazują w sposób szczególny wiarę w obfitość Bożego miłosierdzia oraz we wspaniałą rzeczywistość komunii, którą Chrystus urzeczywistnił, jednocząc z sobą w sposób nierozerwalny Kościół jako swoje Ciało i Oblubienicę.

29.09.1999 r.

1 2 3 4
...
43 »
© Wyższe Seminarium Duchowne w Sandomierzu
wykonanie: e-parafia.net